Splatter

I was bored yesterday, decided to make personalized thank you cards for my relatives abroad. Here’s the sample. It’s not like Picasso but surely its art, I suppose. Haha. Took a snapshot while waiting for it to dry.

Bare

Ang sakit pala.

Hahahaha. Nakakatawa pa ako sa lagay na ‘to. Wow. I really feel alive… Full of emotions. Though, I can’t barely breathe.

All of what, for nothing? I hope not. ‘Cause this is something that made me feel alive. It is unique. One of a kind.

Nakakainis. Dahil masakit, dahil nasasaktan ako, dahil ‘di ko ata kaya.

Vulnerable. That’s the word. I’m at the weakest point. I know I can do something, I should have done something, to make my feelings better.

‘Di ako magsisinungaling na at sasabihing “I’m happy”. That’s bullshit. Pero alam ko masaya s’ya. Masaya sila.

Hindi naman tamang sila lang masaya. Unfair.

Pinaniwala ko kasi ang sarili ko. Gago rin kasi ako, nilunod ko ang sarili ko sa ganitong sitwasyon. When in fact, I know my expectations will not align with reality.

Paano ako lalaban? Kung llamado ang kalaban. Sure, mahal n’ya ako. Anong panama ko doon sa 10 months? Eh dati kasi ako, pero busy, ayun sinong malungkot ngayon.

I actually don’t know why. How it happened. It just did. I grew apart from the past that I lingered for what… ilang years? Did it grow? Sadly, it ended. Nang hindi mo napapansin, lumipas na lang ang panahon. Kasalanan ko. Inaako ko na rin ang kasalanan n’ya. I somehow lacked the courage to make a decision. I was afraid to lose them both. Ayun, nawala nga pareho.

Hindi ko inakalang darating sa ganito. Masaya ako pagkasama ko s’ya. Pero syempre, ayoko naman magsettle as 2nd best. But, I was never second best. ‘Di naman kasi n’ya pinaramdam sakin kahit ganun ang sitwasyon.

She loves me, like I’m the only other half that makes her whole.

‘Di pa sapat. Oo alam ko. I wasn’t giving her any reasons para iwan n’ya lahat. The fact na alam ko kaya pang-iwork yung relationship nila. Parang talo na ata ako.

Though, I won’t lose her. Nandyan parin naman s’ya at ako sa kanya. ‘Yun nga lang… Hindi kami.

Siguro, she was not quite sure of what will happen kung maging kami. Isn’t love enough?

Ngayon… Ang tahimik kasi. Of course, you get used to her, until she became part of your daily routine, then into a hard habit to break.

‘Yung gigising sa umaga, babati. ‘Yung bang tagos na hanggang buto, kapag naghello lang s’ya sa cellphone mo. Tapos hanggang gabi, maawa s’ya sayo kasi nasa labas ka pa ng bahay n’yo dahil walang signal sa loob. Tapos tawa lang kayo ng tawa buong araw. Masaya.

Tama na ang pathetic ko na. Ayaw n’ya nga pala ng pathetic. Tatawanan n’ya lang ako pag malaman n’yang nageemo ako e Wednesday palang. Hahahaha. *Sigh*

Ang hirap mainvolve, kapag ‘di lang kayo ang taong involve. Get my point? Ha ha.

I felt relieved when she asked me kung mahal ko ba s’ya. At first ayokong sabihin, kasi ayokong guluhin s’ya. Pero, kailan ko sasabihin, kapag wala na? Alam ko naman late na ako. Several months too late.

Mahal ko naman s’ya. Kahit dati pa. Pinakita n’ya kasi sa akin, walang limitasyon ang pagmamahal, ang magmahal, kahit ano o sino ka pa. Ipinakita n’ya ang wagas at buong pusong pagmamahal. Narealize ko na kaya pala ng taong maging ganun. Haha. Sana lahat tayo ganun magmahal, para walang nalulungkot sa mundo.

I remember the day I first called her La, short for Lola. (Another sweet story) Syempre she calls me Lolo.

Ayoko ng ikwento, basta. Napapangiti lang ako, hanggang sa ‘di ko na makwento. HAHA

Di na siguro bebenta sa kanya yung, ‘di ko s’ya papansinin para pansinin n’ya ako. Hahaha

Haay, ewan. Nagrereminisce lang ako. Tigil ko na siguro, ‘cause this will go on & on.

Basta, mahal ko s’ya. At ang sakit kasi gusto kong ako na lang, ako na lang ulit. (F***, what the hell… One More Chance lines, jammed into one sentence.) Pathetic much.

Okay. So what to do? Hmmm… Oh God. Help. Love is really the best & worst thing that can ever happen to mankind.

Hindi naman dapat laging ganito, gumagalaw kasi dapat. *self-talk*

Ang gulo ko nga, La. Haha. Kung nasaan ka man. Tama ka. Pero, kahit magulo ako, naiintindihan mo parin ako.

The point is… I miss you, okay. I miss you, so bad.

‘Yun lang yun. Haha.

New DP!

I’m a UST AB Quadricentennial Graduate!

GPOYW

New Year’s Eve with my Sister